Natalija Vagapova

autor

NATALIJA MIHAJLOVNA VAGAPOVA rođena je u Moskvi , 1934. godine. 1951, upisala se na Filološki fakultet Moskovskog državnog univerziteta – odsek slovenska filologija. Srpski jezik je učila kod Ilje Iljiča Tolstoja, unuka Lava Nikolajeviča Tolstoja i autora najboljeg srpskohrvatsko-ruskog rečnika. Od 1959. do 1962. godine bila je na postdiplomskim studijama. Predmet njenih istraživanja bila je Književnost naroda Jugoslavije. 1966. postala je član Državnog instituta za istoriju i teoriju umetnosti pri Ministarstvu kulture SSSR-a, danas Ruske Federacije. Odbranila je disertaciju Rediteljska delatnost Branka Gavelle, a moskovska akademska izdavačka kuća „Nauka” objavila je njenu studiju Formiranje realizma u scenskoj umetnosti Jugoslavije 20-ih i 30-ih godina XX veka. Nastavila da prati i savremenu scensku umetnost u Jugoslaviji, pre svega preko Sterijinog pozorja, na čijim simpozijumima redovno učestvuje. Od sredine 70-ih godina, Vagapova je stalni posetilac Bitefa i učesnik u raspravama prilikom susreta sa stvaraocima. Kao rezultat njenih redovnih poseta Beogradu u ediciji Instituta u Moskvi, objavila je knjigu Bitef: teatar i festival, koja je predstavljena publici 33. Bitefa 1999. Iste godine, Natalija Mihajlovna bila je član žirija Bitefa. Vagapova je u isto vreme i jedan od najboljih ruskih prevodilaca slovenskih književnosti. Prevela je pripovedačku prozu Ive Andrića, Veljka Petrovića, Eriha Koša, Milorada Pavića, Svetlane Velmar-Janković, kao i drame Miroslava Krleže, Marina Držića, Marijana Matkovića, Gorana Stefanovskog, Đorđa Lebovića i Dušana Kovačevića, od kojih je većina prikazana na ruskim scenama. Zahvaljujući njenom prevodu drame Milorada Pavića Zauvek i dan više, taj komad je prva srpska drama prikazana na čuvenoj sceni Moskovskog hudožestvenog teatra.